«ΕΑ&Τ» Ιανουαρίου: Υ/Β ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ (S120), ο νέος κυρίαρχος της Μεσογείου

5 Ιανουαρίου 2011

Το ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ με τους ιστούς ανεπτυγμένους. Από δεξιά διακρίνονται ο ηλεκτροπτικός ιστός OMS 100EO, o ιστός ESM, ιστός επικοινωνιών, το περισκόπιο επίθεσης SERO 400EO, ιστός επικοινωνιών με κεραία HF, ιστός ραντάρ LPI και ο αναπνευστήρας. (©«ΕΑ&Τ»/ Β.A. Παγώτσης)

Στο τεύχος Ιανουαρίου 2011 του περιοδικού «Ελληνική Άμυνα & Τεχνολογία» που κυκλοφορεί σήμερα 5 του μηνός, παρουσιάζονται λεπτομερώς τα τεχνικά χαρακτηριστικά και οι επιχειρησιακές ικανότητες του υποβρυχίου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ (S120), το οποίο ανήκει στον κορυφαίο τύπο μη πυρηνικών σκαφών στην υδρόγειο.

Η προσθήκη ενός και μοναδικού υποβρυχίου στο οπλοστάσιο των ενόπλων δυνάμεων ενός κράτους, ασφαλώς και δεν αρκεί για να αποκαταστήσει σοβαρές ανισορροπίες του συσχετισμού ισχύος με δυνητικούς αντιπάλους. Ταυτόχρονα όμως, κανενός μεμονωμένου αμυντικού μέσου η ένταξη σε υπηρεσία δεν ασκεί μεγαλύτερη επίδραση στο επιχειρησιακό επίπεδο μιας δυνητικής σύρραξης –όταν βεβαίως η ναυτική της διάσταση είναι στρατηγικά καίρια, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας– από εκείνη ενός υποβρυχίου. Τα μη πυρηνικά υποβρύχια είναι ναυτικά μέσα περιορισμένης στρατηγικής και επιχειρησιακής κινητικότητας –μεταξύ διαφορετικών θεάτρων επιχειρήσεων και στο εσωτερικό ενός θεάτρου αντίστοιχα– αλλά είναι επίσης αθέατα, ενώ ο εντοπισμός τους είναι χρονοβόρος και απαιτεί εξειδικευμένο προσωπικό και εξοπλισμό, μεγάλου όγκου και υψηλού κόστους. Εάν η επιτήρηση ή παρακολούθηση ενός υποβρυχίου διακοπεί για οποιονδήποτε λόγο, η αβεβαιότητα της μελλοντικής θέσης του αυξάνεται εκθετικά με την πάροδο του χρόνου. Επιπρόσθετα, τίποτε δεν είναι φονικότερο για οποιοδήποτε πλοίο επιφανείας από την έκρηξη μίας βαριάς τορπίλης στα ύφαλα του σκάφους ή, ακόμη χειρότερα, χαμηλότερα από αυτά. Η υποψία και μόνον της παρουσίας ενός υποβρυχίου στο θέατρο ναυτικών επιχειρήσεων, ασκεί δυσανάλογα έντονες επιδράσεις στις αποφάσεις του αντιπάλου. Πόσο μάλλον όταν το υποβρύχιο αυτό είναι τόσο προηγμένο και υπέρτερο εκείνων του δυνητικού αντιπάλου, όσο το ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ. Με το ακουστικό ίχνος του να βρίσκεται ασφαλώς χαμηλότερα εκείνου οποιουδήποτε υποβρυχίου πυρηνικής πρόωσης, ο τίτλος του άρθρου δεν είναι καθόλου υπερβολικός.

Στο πολυσέλιδο άρθρο περιγράφονται αναλυτικά:

  • Το σύστημα Πρόωσης Ανεξάρτητης του Αέρα (ΑΙΡ) τύπου Κυψελών Καυσίμου Μεμβράνης Πολυμερούς Ηλεκτρολύτη (PEMFC).
  • Τα γενικά χαρακτηριστικά του ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, σε σύγκριση με τα υποβρύχια Τύπου 212Α του Γερμανικού Ναυτικού –χάλυβες ΗΥ100 και ΗΥ80 έναντι αμαγνητικού ωστενιτικού χάλυβα αντίστοιχα και βάθος κατάδυσης, πρυμναία πηδάλια «συν» έναντι «επί» και ικανότητες ελιγμών σε συνάρτηση με το βάθος κλπ– καθώς και εκείνα του δυνητικού αντιπάλου.
  • Το Υποθαλάσσιο Σύστημα Ολοκληρωμένων Αισθητήρων ISUS 90-15 με τις 6 Κοινές Κονσόλες Πολλαπλής Λειτουργίας (MFCC).
  • Το σύστημα ακουστικών Εγκιβωτισμένων Δραστικών Αντιμέτρων Ολοκληρωμένης Αντίδρασης (Containerized Integrated Reaction Countermeasures Effectors: CIRCE).
  • Οι αισθητήρες επιφανείας και συγκεκριμένα το σύστημα ESM/ELINT τύπου ΤΙΜΝΕΧ ΙΙ, το Σύστημα Ηλεκτροπτικού Ιστού (OMS) 100EO και το περισκόπιο επίθεσης SERO 400EO.

Πλήρης τεχνική περιγραφή του ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ στο τεύχος της «ΕΑ&Τ» που κυκλοφορεί σήμερα 5 Ιανουαρίου.