«ΕΑ&Τ» Ιανουαρίου: Η ανανέωση του ρωσικού πυρηνικού οπλοστασίου

7 Ιανουαρίου 2014

Το ICBM Topol-M είναι οδικά κινούμενο ή τοποθετημένο σε σιλό, ενώ μεταφέρει μία πολεμική κεφαλή εξαιτίας της συνθήκης START II, η οποία όμως δεν επικυρώθηκε.

Στο τεύχος Ιανουαρίου του περιοδικού «Ελληνική Άμυνα & Τεχνολογία» που κυκλοφορεί, παρουσιάζεται η ανανέωση του ρωσικού πυρηνικού οπλοστασίου με νέα βλήματα, υποβρύχια και βομβαρδιστικά αεροσκάφη.

Η Ρωσία έχει αναδείξει σε εθνική προτεραιότητα την κατασκευή νέων συστημάτων παράδοσης πυρηνικών όπλων, με μια νέα κλάση πυρηνοκίνητων υποβρυχίων εκτόξευσης βαλλιστικών βλημάτων (SSBN) και ένα νέο τέτοιο βλήμα σε παραγωγή, τις παραδόσεις ενός σύγχρονου, οδικά κινούμενου Διηπειρωτικού Βαλλιστικού Βλήματος (ICBM) να συνεχίζονται και τις πληροφορίες να αναφέρουν την ανάπτυξη ενός νέου, βαρέος ICBM εκτόξευσης από υπόγεια σιλό. Η χώρα οπλίζει τον στόλο βομβαρδιστικών της με ένα νέο βλήμα αεροδυναμικής πτήσης (cruise) και σχεδιάζει ένα νέο βομβαρδιστικό –όπως και οι ΗΠΑ άλλωστε– ενώ τα τακτικά πυρηνικά όπλα εξακολουθούν να θεωρούνται μια επιλογή για μείζονες πολέμους συνδυασμένων όπλων, επιπέδου θεάτρου. Οι αναλυτές της Δύσης, από «γεράκια» μέχρι «περιστερές», τείνουν να συμφωνήσουν πως το κίνητρο της Ρωσίας είναι η αίσθηση της αδυναμίας των συμβατικών της δυνάμεων σε σύγκριση με εκείνες των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Κίνας, η οποία πηγάζει από την ανικανότητα της ρωσικής οικονομίας να υποστηρίξει τον ταχύ εκσυγχρονισμό των αεροπορικών, χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων. Ορισμένοι από τους αναλυτές αυτούς όμως φθάνουν να υποστηρίξουν πως η ρωσική έμφαση στα πυρηνικά όπλα είναι αποσταθεροποιητική και μπορεί να οδηγήσει στην αμφισβήτηση ορισμένων σχετικών συνθηκών ελέγχου εξοπλισμών.

Στο άρθρο παρουσιάζονται συνοπτικά τα προγράμματα ICMB τύπου RT-2UTTKh Topol-M (SS-27 “Sickle-B”), RS-24 Yars και “Rubezh”, SLBM τύπου RSM-56 Bulava (SS-NX-30) για τα υποβρύχια SSBN του Έργου 955 Borey, του βομβαρδιστικού PAK DA και του βλήματος βραχέος βεληνεκούς 9Κ270 Iskander. Τα χαρακτηριστικά του τελευταίου δημιουργούν υπόνοιες πως χρησιμοποιεί πολεμική κεφαλή στηριζόμενη σε «υδροπυρηνική» (hydronuclear) τεχνολογία, στην οποία ο μεταλλικός πυρήνας σχάσιμου υλικού –πλουτώνιο ή εμπλουτισμένο ουράνιο– ενός πυρηνικού όπλου συμπιέζεται εκρηκτικά σε κρίσιμη μάζα, αλλά μόνον μέχρι του σημείου όπου αποδεσμεύεται ελάχιστο πυρηνικό αποτέλεσμα.

Μια μοναδική ανάλυση για το παρόν και το μέλλον του ρωσικού πυρηνικού οπλοστασίου, στο τεύχος Ιανουαρίου της «ΕΑ&Τ» που κυκλοφορεί.